به گزارش پایگاه اطلاعرسانی اسرار امروز، بار سنگین تولید ناخالص ملی کشور روی دوش صنایع تولیدی است و یکی از عوامل ممانعت از تورم، تولید است . وقتی تولید آسیب ببیند؛ یعنی تورم افزایش پیدا میکند. در سیاست کلان کشور، سیاست حمایت از تولید وجود دارد؛ اما در مباحث فنی به دلیل عدم ایجاد زیرساخت لازم در حوزه تولید انرژی، متأسفانه ظرفیت لازم برای مصرف، به وجود نیامده است. این گپ به وجود آمده و ناترازیهای در عرضه و تقاضا به الطبع سیاست را به سمتی میبرد که کمترین نارضایتی را ایجاد کند؛ یعنی اولویت بر مبنای شاخصهای اجتماعی است نه اقتصادی؛ بنابراین صنایع در دسترس ترین بخش هستند.
زیانی که قطعی برق به تولید وارد میکند تنها متوجه تولیدکنندگان نیست؛ بلکه مصرفکنندگان و در نهایت اقتصاد کشور تاوان آن را میدهد و این خسارتهای قابلملاحظه به تولیدکنندگان، حاصلی جز شوک قیمتها در بازار عرضه نهایی کالا و خدمات ندارد.
امروز در شرایطی سختی به سر میبریم و علیرغم وعدهها و شعارهای آیتالله سید ابراهیم رئیسی در مهار تورم و افزایش کیفیت زندگی، حتی وضعیت اقتصادی مردم از شرایط جنگ نظامی هم دشوارتر و تقریباً غیرممکن شده، اما صاحبان صنایع و واحدهای تولیدی بجای اینکه با سود سپرده بانکی، دست در جیب خود شاهانه زندگی کنند، سفرهای پهن کردند تا عده زیادی از مردم ایران تحت عنوان کارگر، لقمهای نان سر سفره خانواده خود ببرند. آنان ایستادهاند، مقاومت میکنند و با تمام توان، فکر و اندیشه مثبت به فکر نجات کشور هستند.
اما این روزها از وعدههای بدون پشتوانه خستهاند و بجای اینکه دولت در شرایط تحریم، باری از روی دوش صاحبان صنایع و واحدهای تولیدی بردارد، مشکلات دیگری را به آنان تحمیل میکند. کسانی که رگ حیات اقتصاد کشور در این شرایط بحرانی وابسته به تولیداتشان است!
بنا بر اظهارات مدیرعامل شرکت توزیع برق استان گیلان، قطع برق مجدداً گریبان بخش صنعت را در تابستان پیش رو میگیرد و قرار است خاموشیهای با برنامه، نفس صنایع و واحدهای تولیدی را به شماره بیندازد تا جایی که به نظر میرسد استمرار فعالیت صنایع و واحدهای تولیدی در آینده به نفس مصنوعی وابسته شود.
پیامدهای جدی چنین خاموشیها را از گذشته پیشبینی میشد و صاحبان صنایع از اینکه کمبودهای وزارت نیرو در تأمین برق با فشار به بخش صنعت جبران میشود، گلایههای بسیاری دارند.
در گیلان و استانی که صنایع بهزحمت سر پا ایستادهاند، خاموشیهای مکرر و قطع گاز و برق در زمستان و تابستان برای صنعتی که برای ادامه بقا به نفس مصنوعی متصل است، به لحاظ سرمایهای برای صاحبان صنایع بسیار گران تمام میشود تا جایی که زمزمهها برای تعطیلی و مهاجرت به خارج از کشور بگوش میرسد.
همانطور که همکاری صنایع با شرکت توانیر بر اساس ادعای مسئولان شرکت توانیر در پیک تابستان سال گذشته قابلتقدیر بوده است؛ اما صاحبان صنایع و واحدهای تولیدی اعتقاد دارند باتوجهبه افزایش دما، مصرف و تشدید خشکسالیها، پاداش صرفهجویی برای واحدهای مولد، پاسخگوی ضرر و زیان دهها میلیاردی نیست و وزارت نیرو باید به دنبال راهحل اساسی دراینخصوص باشد چرا که در غیر این صورت ناگزیر به تعطیلی واحد تولیدی و اخراج کارگران خواهند بود.
ظاهراً امسال هم داستان تکراری خاموشی صنایع تحت عناوین مختلف از جمله دریافت پاداش صرفهجویی همچنان ادامه خواهد داشت در صورتی که برای بخش صنعت خاموشیهای با برنامه و بدون برنامه خیلی تفاوت ندارد و کلافهکننده است.
وزارت نیرو در هر فصلی که به کمبود بخورد، بخش صنعت را وادار میکند که تاوان بدهد و این امر، صاحبان صنایع و برخی واحدهای تولیدی را به تنگ آورده است. برخی صاحبان صنایع معتقدند صنایع گیلان دارند به خاک سیاه مینشینند و قطعی برق را جنایت و خیانت عنوان میکنند.
در واقع دیواری کوتاهتر پیدا نمیکنند بدون اینکه به عواقب اجتماعی و اقتصادی آن بهدرستی فکر کنند. مسئولان وزارت نیرو برای اینکه محبوبیت بخرند اولویتها را تغییر میدهند و برای آنها، بخش خانگی نسبت به منافع ملی کشور اولویت دارد و در این راستا با اولین کمبود، برق واحدهای تولیدی و صنایع را قطع میکنند و این اعتقاد وجود دارد گردن صنعت در کشور از مو هم باریکتر است؟! مشخص هم نیست چرا وقتی مصرف گاز و برق در کشور افزایش مییابد، تاوان آن را فقط صنایع باید بدهند؟
اظهارات برخی از صاحبان صنایع که در جلسه هماندیشی با حضور سید محمد اسحاقی معاون هماهنگی امور اقتصادی استانداری گیلان، مدیرکل صمت، مدیرعامل شرکت توزیع برق، مدیرعامل شرکت برق منطقهای، مدیر شرکت ملی پخش فرآوردههای نفتی منطقه گیلان در سوم خرداد سال جاری در سالن اجتماعات شرکت توزیع برق گیلان برگزار شد، گواه این مدعا و شنیدنی است. مدیر یک واحد تولیدی شن و ماسه و بتن آماده در این جلسه گفت: سال گذشته علیرغم خاموشی با برنامه بسیار ضرر کردیم. تعطیلی یکماهه صنایعی نظیر فولاد و سیمان، اثرات بسیار منفی در تولید داشته و باعث افزایش شدید قیمت سیمان و فولاد در بازار میشود که قابلجبران نیست. تعطیلی یک ماهه واحد تولیدی که مواد اولیه بخشهای مختلف صنعتی را تأمین میکند به مصلحت نیست.
وی خاطرنشان کرد: قیاس مصرف برق صنایع با سال گذشته بربر اساس صرف کنتور نباید باشد و هر صنعتی بر اساس تجربه صاحبان صنایع با بهینهسازی تلاش میکند به بهرهوری مناسب و کاهش انرژی مصرفی برسد ضمن اینکه صنایع باید با صنایع مشابه در مصرف برق مقایسه شوند.
وی در پایان افزود: اگر چه متحمل هزینههای سنگین برای کاهش انرژی و مصرف برق شدیم؛ اما علیرغم کنترلهای شدید در مصرف باز هم جریمه شدم و پرمصرف تعریف میشوم؛ بنابراین برای رفع این خلأ باید شرکت نفت باید بر اساس مصرف واقعی واحد تولیدی، سوخت اختصاص دهد.
یکی از مدیران صنعت فیبر وینا در ادامه این جلسه ادامه داد: پاداش همکاری صنعت فیبر وینا در سال گذشته تاکنون پرداخت نشده و اگر قرار است این همکاری در سال جدید تداوم یابد شرکت توانیر باید به وعدههای خود عمل کند.
وی اضافه کرد: صنعت چارهای جز خاموشی ندارد. صنایع بزرگ پروسه از مدار خارجشدن و وارد مدار شدن بسیار سختی دارند یعنی ۶ ساعت لازم است تا وارد مدار شود و وقتی وارد مدار شدند، دوباره با اعمال برنامه خاموش میشوند.
این فعال صنعتی تأکید کرد: با اعمال خاموشی، تعطیلی و عدم تولید واحد صنعتی بیشتر به نفع ماست و ۲۳ کارگر این شرکت باید اخراج شوند.
جعفری از نئوپان فومنات نیز در این جلسه اعلام کرد: یک نیروگاه ۱۱ مگاواتی خریداری کردیم و یک سال و نیم برای دریافت مجوزات بهرهبرداری درگیر هستیم! این نیروگاه قادر است برق موردنیاز این واحد تولیدی را تأمین کند؛ اما علیرغم پرداخت هزینههای زیاد و هنگفت برای خریداری نیروگاه، همچنان سرگردان هستیم در صورتی که پیک تابستان نزدیک است.
شهاب ضمیری از مجتمع نادی در شهرک صنعتی لاهیجان هم با اشاره به اینکه صنایع غذایی جز صنایع آسیبپذیر و فاسدشدنی محسوب میشوند، گفت: این واحد تولیدی با وجود بیش از یک هزار کارگر در این واحد تولیدی به طور مستقیم و دهها هزار نفر بهصورت غیرمستقیم در پخش، توزیع، حملونقل، فروش سهم زیادی در رشد تولید و مهار تورم دارد؛ بنابراین باید صنایع غذایی در اولویت آخر خاموشی با برنامه باشد.
طاهری از واحد تولیدی مواد غذایی چم چم در این جلسه گفت: اگر بخش خانگی هم سهمی در خاموشیها داشته باشد، ناترازیها کاهش مییابد. ما سرباز خط مقدم هستیم و برای جنگ نیاز به مهمات داریم و تا زمانی که نیروگاه جدید ساخته نشود ما همیشه مشکل خواهیم داشت. وقتی مهمات تمام شد بهناچار باید یکییکی صحنه را ترک کنیم.
کوششی از صنایع سلولزی نیز گفت: علیرغم رعایت برنامه خاموشی در سال گذشته، خاموشیهای بدون برنامه اعمال شد که ضرر و زیان زیادی متحمل شدیم حتی در روزهای تعطیل. در سال جاری انتظار داریم فقط با برنامه خاموشی اعمال شود و خارج از برنامه در سایه تهدید از ما نخواهند که تعطیل کنیم.
وی یادآور شد: در پاسخ به تهدیدات برای اعمال خاموشی صنایع در سال گذشته گفتم اگر قطع میکنید یک ارتباط با آتشنشانیهای اطراف بگیرید که در مجموعه ما حضور داشته باشند چرا که خاموشی در لحظه میتواند تبعاتی نظیر انفجار و آتشسوزی به دنبال داشته باشد.
قریشی از فولاد انزلی نیز در این جلسه با اشاره به خاموشیهای سال گذشته گفت: در زمستان گذشته خسارات سنگینی به ما تحمیل شد و شوک حرارتی باعث فروپاشی کورهها شد. شرکت ما جام زهر را نیز در سال جاری نوشید و باید یک خط تولید را برای صرفهجویی تعطیل کند و کارگران باید بیکار شوند و مشخص هم نیست تبعات آن چگونه و توسط کدام نهاد پاسخ داده خواهد شد؟
عاشوری رئیس انجمن صنفی جایگاهداران استان و نایبرئیس این صنف در کشور گفت: چون استان گیلان تولیدکننده برق است باید تمهیداتی اندیشیده شود تا نسبت به سایر استانهایی که تولیدکننده نیستند خاموشی برق کمتری داشته باشیم.
وی با اشاره به تعداد ۱۰۰ جایگاه سیانجی در استان گیلان گفت: این جایگاهها ۴۰۰ کیلووات برق نیاز دارند. تجهیزاتشان وارداتی است و با قطع ناگهانی برق، شوکهای بسیار زیادی به برد الکترونیکی، قطعات و تجهیزات وارد میشود که باعث تخریب و خسارتهای میلیاردی میشود و این قطعات هم وجود ندارد و با افزایش نرخ دلار خرید آن امکانپذیر نیست و توجیه اقتصادی نیز ندارد؛ بنابراین خاموشیها حتماً باید با هماهنگی مدیران جایگاه باشد تا خسارات کمتری ببینند.
یکی از مدیران گروه کارخانجات ریسندگی گفت: سال گذشته ۳۵۰ ساعت برق کارخانه قطع شد و ۲۰ هزار میلیارد تومان خسارت به ما وارد شد منهای تخریب تجهیزات کارخانه که البته در بازار هم وجود ندارد!
این فعال صنعتی اضافه کرد: معضلی که در اعمال خاموشیها دیده نمیشود تعهد صنایع به خریداران محصول نهایی است و خریداران هم کاری به قطع برق کارخانه و عدم ایفای تعهدات ندارند و دم درب وزارت صمت برای دریافت مجوز واردات مینشینند که البته مجوز هم میگیرند.
وی خاطرنشان کرد: واردات یعنی تعطیلی کارخانجات داخل و بیکاری کارگران. مسئولان ما فقط ظاهر خاموشی را میبینند در صورتی که پشت این خاموشیها، معضلات بسیار دیگری وجود دارد.
چرا مسئولان وزارت نیرو بهعنوان بانی وضع موجود پاسخگو نیستند که در طول ۴۰ سال گذشته با علم و آگاهی نسبت به افزایش مصرف، پیشبینیهای لازم جهت مدیریت مصرف و تولید متناسب را نداشتند؟ اگر در این راستا پیشبینینشده به چه استناد قانونی، بخش صنعت بهتنهایی باید تاوان آن را بپردازد؟! چرا بهراحتی صاحبان صنایع و واحدهای تولیدی را گردن میزنید؟ چرا بخش صنعت در اولویت تأمین برق وزارت نیرو نیست؟! چرا صاحبان صنایع و تولیدکنندگان باید تاوان پایداری برق مشترکین خانگی و مصرف بالای آنان را بدهد؟ وقتی وزارت نیرو توان پرداخت خسارتهای برقی در بخش خانگی و تجاری را ندارد، چگونه میخواهند خسارتهای میلیاردی و یورویی قطع با برنامه و بدون برنامه برخی صنایع را بپردازند؟!
به نظر میرسد وزارت نیرو تاوان کمکاریهای خود در سالهای گذشته را از جیب صاحبان صنایع و واحدهای تولیدی میپردازد درصورتیکه بر اساس ماده ۲۵ قانون بهبود فضای کسبوکار، اگر سازمان خدماترسان نتواند تحت هر عنوانی خدمات خود را به بخش صنعت و معدن ارائه دهد و صنعتی دچار خسارت شود، پس از تأیید خسارت از سوی سازمان صمت، آن دستگاه خدماتدهنده باید به صنعت مذکور خسارت پرداخت کند. نباید اجازه داد صنعتگران کشور خسته شوند. امروز حتی کارگرانی که حقوقشان بهاندازه خرید دو بار برخی وزرا و مسئولان نیست، انتظار دارند مسئولان وزارت نیرو دست روی دست نگذارند و بجای استفاده از روشهای مسکن و باتوجهبه تشدید شرایط سخت تأمین انرژی به دلیل افزایش مصرف، افزایش گرما و خشکسالی در سالهای آتی، چارهای دائمی برای حمایت از صاحبان صنایع و واحدهای تولیدی پیدا کنند. زیرا راهحلهای چکشی درگذشته نشان داد روشی ناکارآمد برای مشکلات دنیای مدرن امروزی است.
به نظر میرسد نیاز است تا دولتمردان با استعانت از فرمایشات مقام معظم رهبری در راستای حمایت از تولید ملی، موانع را از مقابل راه تولیدکنندگان برداشته و از آنها حمایت و پشتیبانی کنند، نه اینکه با ایجاد کوچکترین مشکل تولیدکنندگان را هدف قرار دهند و باری بر دوش آنها بنهند.