استاندار گیلان برای فرار از پاسخگویی، سوالات مردمی خبرنگاران را بیانیه ضد انقلاب خواند!! / ظاهراً این بار خشم استاندار گیلان نه دامن مدیران ناکارآمد، نه مسئولان کمکار و نه متولیان پروندههای پرابهام استان، بلکه دامن خبرنگارانی را گرفت که قرار است صدای رسای مردم باشند / آقای استاندار! اگر نمی دانید بدانید و اگر فراموش کردهاید به خاطر بسپارید: طرح مشکلات مردم از سوی خبرنگاران، بیانیه ضدانقلاب نیست؛ اتفاقاً سکوت در برابر مشکلات مردم ، ضد انقلاب است / جناب حقشناس سالهاست که مدیران فهمیدهاند با انگهای ضد انقلابی و ترفندهای نخنما شده نمیتوانند از پاسخگویی به دردها و مشکلات مردم فرار کنند. حقیقتا کمی دیر به این نحوه فرار دست یافته اید. راههای جدیدتری برای فرار از پاسخگویی و رفع مسئولیت پیدا کنید / رئیس جمهور این مملکت حل مشکلات مردم را بر هر اموری مقدم خوانده است آیا شما نماینده همان رئیس جمهور در استان نیستید؟؟ که با بی توجهی به سخنان رئیس جمهورتان اینگونه بر خبرنگاران میتازید؟ / آینه چون نقش تو بنمود راست خود شکن آیینه شکستن خطاست
اختصاصی/ اسرار امروز؛ سومین نشست مطبوعاتی استاندار گیلان، فراتر از یک نشست رسانهای مرسوم بود؛ این نشست به رونمایی آشکار از تناقض میان شعار «تعامل» و عمل «فرار از پاسخگویی» تبدیل شد.
این نشست در حالی پس از گذشت بیش از ۲۵ ماه از آغاز مسئولیت هادی حقشناس برگزار گردید که بهجای تبدیل شدن به مجرایی برای گفتوگوی شفاف پیرامون مطالبات عمومی و حل مشکلات ، صحنهای از تقابل استاندار با خبرنگاران را به نمایش گذاشت.
نشستی که از همان دقایق ابتدایی با گلایه مستقیم و کنایه به خبرنگار «اسرار امروز» بابت نقد قبلی کلید خورد وبا تعیین تکلیف برای نحوه انتشار اخبار آغاز شد و استاندار با گلایه از اینکه نقد منتشرشده مورد تأییدش نبوده و حتی با تعیین تکلیف رسانهای مبنی بر اینکه «چرا سخنان من بهجای ویدیو در کپشن منتشر شده است!!»، عملاً خط مشی جدیدی را پیش روی اهالی رسانه گذاشت! گویا زین پس خبرنگاران برای نوشتن یک نقد یا انتخاب قالب انتشار آن (متن، کپشن یا ویدیواینستاگرامی و ... ) باید ابتدا با دفتر استاندار هماهنگ کنند، اجازه و رخصت بگیرند تا مبادا به تریج قبای کسی بربخورد یا خبری خارج از میل و سلیقه ایشان منتشر شود.
گویی استاندار محترم فراموش کردهاند که رسانه، بولتن اداری روابط عمومی ها نیست که قالب و متن انتشار آن را فرمانداری یا استانداری و ... دیکته کنند. اینکه به خبرنگار بگویند «چرا نقدت را بهجای ویدیو در کپشن نوشتی!» یا «چرا انتقادت را پاک نکردی»، پرده از نگاهی برمیدارد که رسانه را تنها در قامت «کاتب فرامین و تملقگوی عملکردها» میپسندد، نه صدای رسای دردهای انباشته شده مردم.
اوج رفتار غیرحرفهای استاندار
اما این تنها مقدمه یک نشست پرتنش بود. نقطه اوج ماجرا زمانی رقم خورد که خبرنگار «ناظر خبر» در تایید سوالات خبرنگار اسرار امروز پای مطالبات ملموس مردم، بحرانهای زیستمحیطی و مشکلات حلنشده مردم را به میان کشید. در این لحظه، ورق بهکلی برگشت؛ ، کاسه صبر استاندار که ظاهراً طاقت شنیدن واقعیت را نداشت، لبریز شد، صدای عالیترین مقام اجرایی استان بالا رفت، کلام خبرنگار بارها قطع شد و در نهایت، برای فرار از پاسخگویی هزینهسازترین و نخنماشدهترین برچسب ممکن رو شد و خبرنگار ناظر خبر با تعبیر سنگین «بیانیه ضدانقلاب» روبهرو گردید.
استاندار گیلان که ظاهراً شنیدن گزارش عملکرد مدیران و تعریف و تمجید از اقدامات دولت را با روی گشاده میپذیرد، این بار شنیدن پرسشهای انتقادی خبرنگاران که از درد مردم و مشکلات حلنشده استان میگفت را تاب نیاورد .
ظاهراً این بار خشم استاندار گیلان نه دامن مدیران ناکارآمد، نه مسئولان کمکار و نه متولیان پروندههای پرابهام استان، بلکه دامن خبرنگارانی را گرفت که قرار است صدای رسای مردم باشند.
آقای استاندار! اگر نمی دانید بدانید و اگر فراموش کردهاید به خاطر بسپارید: طرح مشکلات مردم از سوی خبرنگاران، بیانیه ضدانقلاب نیست؛ اتفاقاً سکوت در برابر مشکلات مردم ، ضد انقلاب است.
جناب استاندار؛ برچسب «ضدانقلابی» سالهاست که از مد افتاده است!
با برچسب زدن به خبرنگاران و پرسشهای انتقادی آنها بهعنوان «بیانیه ضدانقلاب»، نمیتوانید از زیر بار پاسخگویی شانه خالی کنید. سالهاست که مدیران در سطح کشور دریافتهاند این ترفندهای نخنما دیگر نه افکار عمومی را قانع میکند و نه راه فراری برای رفع مسئولیت است؛ حقیقتاً کمی دیر به این شیوه پناه بردهاید!
کمی خلاقیت به خرج داده و راههای جدیدتری برای فرار از پاسخگویی پیدا کنید؛ چراکه دوران بیاثر کردن پرسشهای چالشی و دردهای مردمی با برچسبهای سیاسی به سر آمده است. مهمتر آنکه، شما بهعنوان متولی و نماینده عالی دولت در استان، الگوی رفتاری سایر مدیران هستید؛ وقتی خود شما در برابر یک پرسش چالشی به چنین دستاویزهایی متوسل میشوید و با بالا بردن صدایتان سعی در القای نظر خود دارید، از مدیران زیرمجموعه و رؤسای ادارات چه انتظاری میتوان داشت؟ نگذارید این بدعت ناپسند و منفور به نام مدیریت شما در گیلان ثبت شود.
وقتی خبرنگاری از معضلات محیط زیستی، مجوزهای محل مناقشه، آسیب به زندگی روستاییان و مطالبات بیپاسخ مردم سخن میگوید، پاسخ او نه فریاد است، نه قطع کردن کلامش و نه چسباندن برچسبهای سیاسی برای فرار....
استانداران نماینده رئیسجمهور درهر استان هستند؛ همان رئیسجمهوری که بارها بر اولویت داشتن پیگیری مشکلات مردم تأکید کرده است. آیا قرار است در گیلان، نماینده دولت بهجای شنیدن صدای مردم، خبرنگاری که این صدا را به گوشش میرساند، به حاشیه براند؟
خبرنگار در آن جلسه از چه سخن میگفت؟
از بحرانهای زیستمحیطی و نگرانی مردم بابت تخریب منابع طبیعی این آبوخاک؛ از بیکاری و معضل اشتغال جوانانی که سالهاست در انتظار فرصت کار ماندهاند؛ از فشار معیشتی خانوارها و پروندههایی که همچنان در پیچوخم اداری بیپاسخ ماندهاند، از تراشیدن کوهها که نابود و ناپدیدشان کرده اند اما می گویند مجوز دارند، از مرغداری هایی که در بسترهای بکر بدون رعایت حد فاصل قانونی همچون قارچ روییده اند و باز می گویند مجوز دارند، از کارخانه آسفالتی که فقط ۱۳ متر با رودخانه جاری فاصله دارد و در بستر رودخانه قدیمی بنا شده است! و حیات اقتصادی ۱۰ روستای تالش را به نابودی می کشاند؛ باز می گویند مجوز دارد. اما نمی گویند چگونه مجوز گرفته اند؟!
نمی گویند چگونه با این همه تخریب ،آسیب به محیط زیست و نابودی اقتصاد مردم باز مجوزش را صادر کرده اند؟! نمی گویند چطور صدای اعتراض و تجمع این روستاییان را نشنیده اند؟ نمی گویند چطور از اعتراض شورای روستا و دهیارش چشم پوشانده اند؟
اینها نه خواسته شخصی خبرنگار است، نه سهمخواهی جناحی و نه بیانیهای علیه نظام؛ اینها واقعیتهای ملموس زندگی مردمی است که رئیسجمهور بارها رسیدگی به مشکلات آنان را بر هر امری مقدم دانسته است. چگونه است که شما بهعنوان نماینده همان رئیسجمهور، بهجای گشودن گره از کار مردم و شندین صدای اعتراض و تجمع و طومارشان بر سر انتقالدهنده صدای آنان فریاد میکشید؟!!
از سؤال تکراری گلایه دارید؟ آقای استاندار مردم هم از مشکلات تکراری به ستوه اند!
لازم به ذکر است استاندار گیلان در این نشست از تکراری بودن برخی پرسشها گلایه کرد و با قطع صحبت خبرنگار ناظر خبر، حق ادامه پرسشگری را از او سلب نمود؛ اما ظاهراً یک منطق ساده در این میان نادیده گرفته شده است: زیرا خبرنگار زمانی که سؤال را تکرار میکند، یعنی مشکل همچنان پابرجاست! و همچنان رسیدگی نشده است نه اینکه سوال تکرار گردیده است...
اگر سوالاتی که در جلسات قبل پاسخ روشن گرفته و در عمل حل شده بود، کدام خبرنگاری وقت ارزشمند خود را صرف طرح دوباره آن میکرد؟ تکرار یک سؤال، نه نشانه لجاجت رسانه، بلکه سندی از استمرار یک مشکل، وعدههای بیسرانجام و کمکاری در حل آن است. جناب استاندار! اگر گوش شنوا داشتید و به جای جملات کلیشهای و رفعتکلیفی به درد مردم رسیدگی میکردید، امروز مجبور نبودید دوباره همان سؤالات را بشنوید. قرار نیست چون شنیدن یک دغدغه برای مدیر خستهکننده شده، صورتمسئله را پاک کند.
قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دم خروس را؟
تناقض رفتاری در قبال رسانهها، بخش دیگری از این ماجراست. از یک سو در جلسات از همراهی خبرنگاران قدردانی میشود و از سوی دیگر، به محض انتشار یک نقد، تماسهای روابط عمومی با خبرنگاران برای حذف یا تعدیل خبرها آغاز میگردد که «چرا چنین نقدی نوشتهاید و استاندار ناراحت است؛ مطلب را پاک کنید!»
بالاخره کدام را باید باور کرد؛ شعار تعامل با رسانه و تشکرهای میانه جلسه را، یا برخورد حذفی، گلایه از کپشن و ویدیو و عصبانیت در برابر نقد را...؟؟
افزون بر این، برگزاری تنها سه نشست خبری در بیش از ۲۵ ماه از انتصاب استاندار گیلان، آن هم با اعلام قبلی «ضیق وقت» و تعیین سهمیه دو سه دقیقهای برای هر خبرنگار، بیش از آنکه شبیه یک نشست پاسخگویی باشد، به یک مراسم رفع تکلیف شباهت دارد. چه رسد به کالبدشکافی فجایع زیستمحیطی یا چالشهای اشتغال استانی که نرخ بیکاریاش همیشه در صدر دغدغههاست. این نه یک کنفرانس مطبوعاتی، که اجرای یک تشریفات فرسایشی برای رفع تکلیف سالانه است.
در دو دقیقه که حتی زمان کافی برای سلام وعلیک و معرفی نیست، خبرنگار چطور میتواند ابعاد مشکلات یک استان را طرح کند و پاسخهای کوتاه و ناقص را به چالش بکشد؟
ناگفته نماند که اگر خبرنگاری با پافشاری از دودقیقه خود عبور کند با پیام های مکرر در میان صحبتهایش که تایم شما به پایان رسیده است هم تمرکز را از او می گیرند هم منت می گذارند که بیش از زمان مشخص شده صحبت کرده اید و زمان داده ایم و جالب تر پاسخ های انتخابی استاندار است که از بین ۶ سوال یک خبرنگار، ۳ سوال را نادیده ، ۲ سوال را نصف و نیمه و یک سوال را با بررسی می کنم به اتمام می رساند! و این است راز سوالهای تکراری، زیرا به پاسخ دقیق و قانع کننده نمی رسد.
نه شما استاد این کلاس هستید، نه خبرنگاران دانشجوی شما!
جناب حق شناس خبرنگار نه برای خود امتیازی میخواهد ، نه وامدار کسی و نه کارمند استانداری است که طبق دستورالعمل، تولید محتوا کند؛ او با دست خالی و هزینه شخصی، چراغ راهی میشود تا نقاط کور و تاریک مدیریتی را به مسئولان نشان دهد. برای کسی که رایگان مشکلات و چالش ها را پیدا و در اختیارتان می گذارد باید تمام قد بایستید نه آنکه صدایش را قطع کنید. جایگاه استانداری یا سابقه تدریس در دانشگاه، مجوزی برای نگاه از بالا به پایین به رکن چهارم دموکراسی و قطع کلام خبرنگار نمی شود.
در شروع کار ، روحیه پیگیری و همراهی با مردم بهعنوان یک امتیاز مثبت برای شما تلقی میشد؛ اما فاصله گرفتن از آن رویه و تبدیل کردن نشست خبری به میدان مجادله و خط ونشان کشیدن برای رسانهها، تنها به فرسایش اعتماد عمومی میانجامد.
آینه چون نقش تو بنمود راست خود شکن آینه شکستن خطاست
«اسرار امروز» نه سهمی از قدرت میخواهد و نه تعهدی جز بازتاب صدای مردم دارد؛ چراکه وظیفه رسانه، مصون نگه داشتن مدیران از نقد نیست، بلکه پاسخگو نگه داشتن آنان در برابر مردم است.
جناب استاندار! خبرنگار آینهای است که کاستیها را مقابل چشم مدیریت قرار میدهد. اگر تصویر ناخوشایند است، بهجای شکستن آینه، تعیین تکلیف برای نحوه انتشار اخبار و برچسب زدن به خبرنگار، برای اصلاح آنچه در آینه دیده میشود اقدام نمایید.
صندلی مدیریت، جایگاه خط ونشان کشیدن برای خبرنگار نیست
جناب حق شناس! صندلی مدیریت، جایگاه خط ونشان کشیدن برای «رکن چهارم دموکراسی» نیست. تاریخ مطبوعات و مدیریت اجرایی ، تاکنون کم به خود مدیرانی ندیده است که روزی با شعار تدبیر و همراهی با مردم بر مسند قدرت تکیه زدند، اما طولی نکشید که سد انتقاد را تاب نیاوردند و صندلی صدارت را با سکوی تفاخر اشتباه گرفتند.
«اسرار امروز» و قاطبه خبرنگاران مستقل ، تا روزی که نفس میکشند، زبان گویای این آب و خاک و همین مردمی خواهند بود که صدایشان در هیاهوی مصلحتاندیشیهای مدیریتی شما گم شده است. صندلیها میروند و میآیند، اما ننگ فرار از پاسخگویی بر پیشانی مدیری که بر تنور بیاعتمادی دمید، تا ابد ماندگار خواهد بود.
بارلهااااا بر صبر ما بیفزااا...