اخبار گیلان

​ نسخه پیچیدن از زیر کولر گازی؛ وقتی «شهد شهادت» فقط برای همسایه شیرین است!

اسرار امروز/ ریحانه خوشحال

چگونه می‌توان از جنگی مداوم و فرسایشی برای رسیدن به سرابِ صلح دم زد، در حالی که مخارج سنگین این تزهای آرمان ‌گرایانه  و ویرانگر را باید مردم عادی با گوشت، پوست و استخوان خود بپردازند؟ /مردمانی که سال‌هاست در یک جنگ تمام‌عیار اقتصادی، صورت خود را با سیلی سرخ نگه داشته‌اند و قامتشان زیر بار تورم و گرانی خم شده است، دیگر نایی برای تحمل یک بحران جدید ندارند/ برای هفت‌پشت این ملت، همین جهاد روزمره برای بقا و نبرد با سفره‌های خالی بس است؛ لطفا نسخه جنگ دیگری را برای آنان نپیچید

اختصاصی / اسرار امروز؛ غلامرضا قاسمیان، رئیس کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، اخیراً در برنامه تلویزیونی «به افق فلسطین»، با اشاره به شرایط منطقه و موضوع تقابل با آمریکا با لحنی قاطع از تز «الهیات جنگ» سخن گفته و فرموده‌اند فعلاً نباید مذاکره کرد و باید آن‌قدر جنگید تا صلح پایدار برقرار شود» که بازتاب و واکنش‌های زیادی در رسانه‌ها و فضای مجازی داشه است.

 

چه فرمول شگفت‌انگیز و چه تز بی‌نظیری! اما در این میان، یک حقیقت تاریخی و تلخ نادیده گرفته شده است؛ اینکه در طول تاریخ، مبلّغان جنگ تدافعیِ بی‌پایان، غالباً خود فرسنگ‌ها دورتر از خط مقدم، در اتاق‌های مجهز به سیستم‌های تهویه مطبوع نشسته‌اند و برای جان، مال و آینده سفره‌های مردم چرتکه می‌اندازند.

​جهت بازخوانی واقعیت‌های کف جامعه، چند نکته را از باب رسالت قلم و زبان گویای مردم، به محضر این تئوریسین‌های دور از میدان عرض می‌کنیم:

 

​سفره شهادت برای مردم، سفره خالی هم برای مردم؟!

 اگر آنقدر شیفته‌ی تقابل و چشیدن شهد شهادت هستید، چرا معطلید؟ بسم‌الله! چرا این شور مخلصانه را در میدان عمل  و در خط مقدرم به تصویر نمی‌کشید؟ هم گوی و هم میدان مهیاست؛ سلاح بر دوش بگیرید و در صف اول جبهه‌های نبرد، دلاوری‌تان را اثبات کنید. حقیقت آن است که ترویج فرهنگ ایثار از پشت تریبون‌های امن و عافیت و از زیر باد خنک کولر، هرگز طعم واقعی مجاهدت را به مخاطب منتقل نخواهد کرد و چه بسا اگر مرد میدان باشید وخود عملا در جبه های جنگ حضور پررنگ داشته باشید؛ نه از پشت تریبون بسیار تاثیرگذارتر خواهید بود.

​خاکسترنشینی نیم‌قرن تلاش را چه کسی جبران می‌کند؟

جناب قاسمیان! مردمی که در طول دهه‌های اخیر، در آتش بحران‌های منطقه و جنگ‌های پیرامونی، تمام داروندار، عزیزان و سقف بالای سرشان از دست داده اند، کجای محاسباتِ فانتزی و انتزاعی شما قرار دارند؟ ملتهایی که داراییِ حاصل از نیم‌قرن خون‌دل خوردنشان در یک چشم‌به‌هم‌زدن دود شد و به هوا رفت، چشم‌انتظار کدام معجزه باشند؟ آیا شما که در حاشیه امنِ ایستاده‌اید، توان بازگرداندنِ عمر و سرمایه‌های بربادرفته‌ی این مردم را دارید؟

 

​صلح پایدار روی ویرانه‌های یک ملت؟

چگونه می‌توان از جنگی مداوم و فرسایشی برای رسیدن به سرابِ صلح دم زد، در حالی که مخارج سنگین این تزهای آرمان ‌گرایانه  و ویرانگر را باید مردم عادی با گوشت، پوست و استخوان خود بپردازند؟ مردمانی که سال‌هاست در یک جنگ تمام‌عیار اقتصادی، صورت خود را با سیلی سرخ نگه داشته‌اند و قامتشان زیر بار تورم و گرانی خم شده است، دیگر نایی برای تحمل یک بحران جدید ندارند. برای هفت‌پشت این ملت، همین جهاد روزمره برای بقا و نبرد با سفره‌های خالی بس است؛ لطفا نسخه جنگ دیگری را برای آنان نپیچید!

 

یک پیشنهاد منصفانه :
برای یک‌بار هم که شده، نسخه‌های سنگینی را که برای مردم تجویز می‌کنید، اول روی خود و آقازاده‌هایتان امتحان کنید. اگر طعم آوارگی، فقر، دغدغه‌ی نان و آتش ناامنی جنگ زیر زبانتان شیرین و گوارا آمد، آن‌گاه برای یک ملتِ خسته، تئوریِ «جنگ تا صلح» صادر کنید. مردم خسته‌تر از آنند که قربانی قهرمان‌بازی‌های فانتزی و بی‌هزینه‌ی شما شوند! جنگ اقتصادی که سالها با آن دست و پنجه نرم میکنند برای هفت پشت شان کافی ست؛  نسخه یک جنگ دیگر نپیچید. عظمت یک کشور، در رفاه، آرامش و اقتدار درون‌زای ملت اوست، نه در برافروختن آتش‌های بی‌فرجام.

بارالهااا بر صبر ما بیفزااا...